nXXt Tweakblog

Over Discovery en National Geographic

Zelfs iemand die zelfs met enige moeite niet oud genoemd kan worden, kan het zich nog herinneren. Ik zelf in ieder geval wel. Er was een tijd, een prachtige tijd, waarin het mogelijk was om op een willekeurig moment de tv aan te zetten en naar Discovery of National Geographic te zappen, om vervolgens aldaar een interessante documentaire te ontdekken. Helaas is die tijd niet meer.

Hiermee is dan ook meteen de titel verklaard: zo’n prachtige ontdekking die je toevalligerwijs doet, is tegenwoordig redelijk uitgesloten op het kanaal dat zich naar Ontdekking heeft vernoemd. De concurrent National Geographic doet het al weinig beter, wat mij toch zeer droevig stemt. Het gebruik van het woord ‘teloorgang’ is overigens een persoonlijke queeste om bepaalde woorden die mijns inziens helaas met uitsterven bedreigd zijn, te vermenigvuldigen en uit te zetten in het wild. Het woord dat een toevallige gelukkige ontdekking omschrijft – serendipiteit – staat overigens ook op de lijst, die ik wellicht eens een concretere vorm moet geven.

Een avondje National Geographic verloopt altijd via een bepaald stramien. Ik vermoed dat de programmadirecteur nogal wat compulsieve neigingen heeft, want hetzelfde blok van drie programma’s achter elkaar wordt maar al te vaak rustig drie keer achter elkaar herhaald. Wanneer een kijker om acht of negen uur inschakelt en vervolgens een paar programma’s bekijkt, is hij na drie uurtjes sowieso klaar met National Geographic, tenzij die persoon een onstilbare behoefte heeft om tot zes uur ’s ochtends dezelfde programma’s allemaal nog eens te bekijken. Een dergelijke behoefte lijkt mij, gezien de matige programmering van de afgelopen tijd, een nogal masochistische ondertoon hebben. Het zet te denken welke doelgroep er met een dergelijk repetitieve programmering bereikt wordt. De doelgroep van National Geographic is mogelijkerwijs het langszappend publiek dat een uurtje tijd wil doden tussen twee andere programma’s op een andere zender. Een andere doelgroep is het soort mensen dat, al dan niet onder de invloed van het een of ander, eens iets anders wil zien dan het draaien van de wasmachine.

Het aanbod van de diverse programma’s kan mij ook al niet vrolijk stemmen. Waar je vroeger geregeld iets interessants kon aantreffen over de Romeinen, de Tweede Wereldoorlog of eender welk interessant onderwerp, zo tref je nu maar al te vaak reality-tv aan. Miami Ink, een realityserie over een tattooshop, was een tijdje populair, waardoor een aanzienlijk deel van de dagelijkse programmering aan dit programma opging. Vervolgens kwamen er de spin-offs met LA Ink en London Ink. Allemaal programma’s ‘met een eigen karakter’, maar toch vooral veel van hetzelfde. Verder wordt er aandacht besteed aan bepaalde banen, zoals vieze banen en zware banen. Dirty Jobs kan soms op enige interesse rekenen, maar persoonlijk heb ik weinig behoefte aan veertien afleveringen waarin de presentator het grootste deel van de tijd tot aan zijn middel in een dikke, donkere drab staat, of dit nu mest, aardolie of gebruikt frituurvet is. Daarnaast is het altijd opvallend dat de presentator tijdens het uitvoeren van de bezigheden vierhonderd keer smeriger wordt dan de mensen die het al de gehele dag doen. Maar goed, het oog wil ook wat.

Een programma dat in eerste instantie nog op mijn interesse kon rekenen, heeft inmiddels ook redelijk afgedaan. Ik heb het hier over How It’s Made en varianten. Het is best leuk om eens te zien hoe een bepaald product gemaakt wordt, maar na de aflevering over schoenen en een aflevering over laarzen is een aflevering over brandweerschoenen, hockeyschoenen of wat voor schoeisel dan ook weinig interessant. Verder verschilt de productielijn van kipnuggets nu ook niet zoveel van die van vissticks, in beide gevallen gaat het product eerst door een bad van wat steevast ‘slurry’ genoemd wordt door de voice-over, waarna er paneermiddel gebruikt wordt voor een korstje. Megafactories kon eerst ook op mijn interesse rekenen, maar inmiddels is men al bij tig verschillende autofabrikanten over de vloer geweest, zowel de merken die alles met handwerk doen als de gemechaniseerde productielijnen van de merken die aan massaproductie doen. Aircraft Investigation is nog zo’n soort programma. Bij tijd en wijle zeker interessant, maar helaas al te vaak bestaat het programma uit heel lang om de hete brij heen draaien. Er moet natuurlijk een krap uurtje aan tv gevuld worden en dat is blijkbaar alleen te doen door veelvuldig in herhaling te vallen. Ook een dankbaar onderwerp voor beide grote zenders is de Amerikaanse staat Alaska. Waar het eerst enkel om de krabvissers ging, volgden al snel vele andere beroepen, zoals politieagenten, piloten, goudzoekers en wat dies meer zij. Het maakt weinig uit wat je precies doet, zolang je het maar in Alaska doet.

Samenvattend heb ik totaal geen interesse in zelfverklaarde hondenfluisteraars, tig programma’s over het bouwen of ‘pimpen’ van motoren en auto’s, het plaatsen van tattoo’s of een van de andere genoemde onderwerpen. Deze ergernis wordt vergroot door het absurd hoge aantal herhalingen. Het is ronduit ergerlijk dat een relatief klein aantal thema’s, waarvan een redelijk deel eigenlijk eerder op een lifestylezender thuishoort dan op een zender met een wat populair-wetenschappelijker inslag, de zendtijd compleet domineert. Nu is er altijd de kwestie van persoonlijke smaak, maar ik probeer juist te betogen dat de programmering veel vlakker en eenzijdiger is dan ooit te voren. Het is ook ronduit frustrerend te noemen dat een groot deel van de echt interessante programma’s door Discovery echter op een van de diverse extra Discovery-kanalen wordt gegooid. Mijn ouders hebben met digitale tv wel het extra pakket hiervoor, waar ik dan ook graag gebruik van maak wanneer ik daar op bezoek ben, maar helaas is dat voor mijn primaire verblijfplaats geen goede optie.

Wanneer de zenders terug zouden gaan naar de oude situatie, waarbij er midden in de nacht nog interessant materiaal uitgezonden wordt, dan zouden ze aan mij zeker een nieuwe tevreden kijker hebben. De overige zenders bieden op dat tijdstip louter hijgende vrouwen die bepaalde telefoonlijnen aanprijzen, herhalingen van nieuwsbulletins en tekst-tv, of de meest stompzinnige Amerikaanse sitcoms. Op zo’n moment verlang ik echt naar een zender waar je met volkomen willekeur naar toe kunt zappen om vervolgens eens weg te zakken in een interessante documentaire.