![[RSS]](http://tweakimg.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
Mediajunks
Eleanor Roosevelt zei het al: "Great minds discuss ideas; Average minds discuss events; Small minds discuss people". Met de commotie van de afgelopen weken is dit toepasselijker dan ooit.
Ik heb het onder andere over de breuk tussen Yolanthe Cabau van Kasbergen en Jan Smit. Videobeelden uit parkeergarages, interviews met bekende en onbekende Volendammers en uitgebreide analyses op tv en in de roddelbladen. Net toen alles een beetje overgewaaid leek te zijn deelde RTL Boulevard verheugd mede dat ze een interview met Yolanthe zouden uitzenden. En uiteraard, in ware cliffhanger-stijl, werd dit interview in twee delen uitgezonden op twee avonden. De Telegraaf Media Groep kon dit niet zomaar voorbij laten gaan en besloot zich op te werpen als platform voor moeder Smit, die eens een boekje open zou doen over Yolanthe. Het gehele arsenaal werd gebruikt, het roddelblad Privé, een uitzending op SBS6 én uiteraard ook de nodige vermeldingen in de 'krant' de Telegraaf.
Het is niet dat ik het zielig vind voor Jan en Yolanthe, als je beroemd bent sta je nu eenmaal in de belangstelling en zul je een bepaalde mate van privacy op moeten offeren. Dit geldt des te meer als je een beroemd paar bent, waarbij beiden ook nog eens solo beroemd waren alvorens een paar te worden. Wanneer vervolgens de vrouw van het paar in een parkeergarage gezien wordt met een beroemde speler van de nationale volkssport, is de celebrityfactor compleet.
Wat mij zo tegenstaat aan het hele spektakel is het besef dat er blijkbaar een markt voor is. De Telegraaf is de grootste dagelijks verschijnende bundel papier die zichzelf een krant noemt met een oplage zo'n 700.000 exemplaren en SBS6 en RTL4 zijn toch landelijke zenders die een zeer groot publiek bereiken. Blijkbaar is er een grote markt voor dergelijke berichten. Het ontgaat me volledig waarom het privéleven van een bekend persoon zo interessant zou zijn. Misschien is het dezelfde reden waarom soaps zo mateloos populair zijn; deels leedvermaak, deels sprookjesachtige gebeurtenissen en wendingen.
Ik krijg eigenlijk het idee dat de mensen die dit soort nieuws het meest fanatiek volgen, zelf intens saaie levens leiden en zich vastklampen aan dit soort sensatie om toch enige luister aan hun leven te geven. Zonder de dagelijkse dosis sensatie en roddelnieuws zouden ze een flets en saai leven leiden. Toch nobel dat de Telegraaf Media Groep zich om deze mensen bekommert. Of is het minder nobel? De dealer die zijn waren aan de verslaafde slijt?
Ik heb het onder andere over de breuk tussen Yolanthe Cabau van Kasbergen en Jan Smit. Videobeelden uit parkeergarages, interviews met bekende en onbekende Volendammers en uitgebreide analyses op tv en in de roddelbladen. Net toen alles een beetje overgewaaid leek te zijn deelde RTL Boulevard verheugd mede dat ze een interview met Yolanthe zouden uitzenden. En uiteraard, in ware cliffhanger-stijl, werd dit interview in twee delen uitgezonden op twee avonden. De Telegraaf Media Groep kon dit niet zomaar voorbij laten gaan en besloot zich op te werpen als platform voor moeder Smit, die eens een boekje open zou doen over Yolanthe. Het gehele arsenaal werd gebruikt, het roddelblad Privé, een uitzending op SBS6 én uiteraard ook de nodige vermeldingen in de 'krant' de Telegraaf.
Het is niet dat ik het zielig vind voor Jan en Yolanthe, als je beroemd bent sta je nu eenmaal in de belangstelling en zul je een bepaalde mate van privacy op moeten offeren. Dit geldt des te meer als je een beroemd paar bent, waarbij beiden ook nog eens solo beroemd waren alvorens een paar te worden. Wanneer vervolgens de vrouw van het paar in een parkeergarage gezien wordt met een beroemde speler van de nationale volkssport, is de celebrityfactor compleet.
Wat mij zo tegenstaat aan het hele spektakel is het besef dat er blijkbaar een markt voor is. De Telegraaf is de grootste dagelijks verschijnende bundel papier die zichzelf een krant noemt met een oplage zo'n 700.000 exemplaren en SBS6 en RTL4 zijn toch landelijke zenders die een zeer groot publiek bereiken. Blijkbaar is er een grote markt voor dergelijke berichten. Het ontgaat me volledig waarom het privéleven van een bekend persoon zo interessant zou zijn. Misschien is het dezelfde reden waarom soaps zo mateloos populair zijn; deels leedvermaak, deels sprookjesachtige gebeurtenissen en wendingen.
Ik krijg eigenlijk het idee dat de mensen die dit soort nieuws het meest fanatiek volgen, zelf intens saaie levens leiden en zich vastklampen aan dit soort sensatie om toch enige luister aan hun leven te geven. Zonder de dagelijkse dosis sensatie en roddelnieuws zouden ze een flets en saai leven leiden. Toch nobel dat de Telegraaf Media Groep zich om deze mensen bekommert. Of is het minder nobel? De dealer die zijn waren aan de verslaafde slijt?