nXXt Tweakblog

Eleanor Roosevelt zei het al: "Great minds discuss ideas; Average minds discuss events; Small minds discuss people". Met de commotie van de afgelopen weken is dit toepasselijker dan ooit.

Ik heb het onder andere over de breuk tussen Yolanthe Cabau van Kasbergen en Jan Smit. Videobeelden uit parkeergarages, interviews met bekende en onbekende Volendammers en uitgebreide analyses op tv en in de roddelbladen. Net toen alles een beetje overgewaaid leek te zijn deelde RTL Boulevard verheugd mede dat ze een interview met Yolanthe zouden uitzenden. En uiteraard, in ware cliffhanger-stijl, werd dit interview in twee delen uitgezonden op twee avonden. De Telegraaf Media Groep kon dit niet zomaar voorbij laten gaan en besloot zich op te werpen als platform voor moeder Smit, die eens een boekje open zou doen over Yolanthe. Het gehele arsenaal werd gebruikt, het roddelblad Privé, een uitzending op SBS6 én uiteraard ook de nodige vermeldingen in de 'krant' de Telegraaf.

Het is niet dat ik het zielig vind voor Jan en Yolanthe, als je beroemd bent sta je nu eenmaal in de belangstelling en zul je een bepaalde mate van privacy op moeten offeren. Dit geldt des te meer als je een beroemd paar bent, waarbij beiden ook nog eens solo beroemd waren alvorens een paar te worden. Wanneer vervolgens de vrouw van het paar in een parkeergarage gezien wordt met een beroemde speler van de nationale volkssport, is de celebrityfactor compleet.

Wat mij zo tegenstaat aan het hele spektakel is het besef dat er blijkbaar een markt voor is. De Telegraaf is de grootste dagelijks verschijnende bundel papier die zichzelf een krant noemt met een oplage zo'n 700.000 exemplaren en SBS6 en RTL4 zijn toch landelijke zenders die een zeer groot publiek bereiken. Blijkbaar is er een grote markt voor dergelijke berichten. Het ontgaat me volledig waarom het privéleven van een bekend persoon zo interessant zou zijn. Misschien is het dezelfde reden waarom soaps zo mateloos populair zijn; deels leedvermaak, deels sprookjesachtige gebeurtenissen en wendingen.

Ik krijg eigenlijk het idee dat de mensen die dit soort nieuws het meest fanatiek volgen, zelf intens saaie levens leiden en zich vastklampen aan dit soort sensatie om toch enige luister aan hun leven te geven. Zonder de dagelijkse dosis sensatie en roddelnieuws zouden ze een flets en saai leven leiden. Toch nobel dat de Telegraaf Media Groep zich om deze mensen bekommert. Of is het minder nobel? De dealer die zijn waren aan de verslaafde slijt?

Vanaf 1 juli is het weer toegestaan om puisterige paddenstoelen, kromme komkommers – wellicht ook bekend als kromkommers – en bochtige boontjes te verkopen. Er is besloten om een eind te maken aan de EU-regelgeving die de verkoop van dergelijke producten verbiedt, omdat het niet past in de tijd van voedseltekorten en het onderdeel is van de Europese strijd tegen overbodige regels en richtlijnen.

Om te voorkomen dat de consument de dupe wordt van de gekke groente en het fröbelfruit, moeten er op bepaalde soorten groente en fruit stickers geplakt worden. De EU acht de burger namelijk niet in staat om vreemd gevormde vruchten te onderscheiden van de ‘echte’ exemplaren. Bij dezen stel ik dan ook voor om op Dacia’s een sticker te plakken, zodat consumenten gewaarschuwd worden voor het feit dat het een goedkoop voertuig betreft. Je zou toch maar €8000 uitgeven in de hoop een dure auto gekocht te hebben.

Ook ga je door dit soort regelingen nadenken hoe de besluitvorming werkt in Brussel, respectievelijk Straatsburg. Waarom is er ooit een verbod ingesteld op dergelijke producten? Wanneer je de huidige argumenten voor afschaffing omdraait, krijg je bepaald geen verklarende antwoorden. Voedseltekorten zijn namelijk niet iets van de laatste zes maanden, er is al langer sprake van een tekort aan voedsel in grote regio’s op aarde. En het omdraaien van het tweede argument leidt tot nog merkwaardiger conclusies, want dat betekent dat men in het verleden niet nagedacht heeft over het nut van dergelijke regelgeving.

Dat prominente winkelketens enkel het meest perfecte groente en fruit willen uitstallen, kan ik nog begrijpen. Maar dat de EU het uitstallen van hun minder bedeelde broertjes zou verbieden, is voor mij onbegrijpelijk. Er zijn namelijk nogal wat misvormde producten. Ik heb een zomer bij een glastuinbouwbedrijf gewerkt, waarbij het duidelijk opviel dat er massa’s aan kromme komkommers, Spaanse pepers of onjuist gevormde aubergines tussen zaten. Het is natuurlijk van de zotte om alles weg te smijten en dat gebeurde overigens ook weinig. Meestal kan het personeel deze producten gratis meenemen en wordt een deel opgekocht voor andere doeleinden.

Maar gelukkig heeft de EU nu in de zaak van de kromme komkommer recht gesproken.

Ik had voor deze blogpost ook best de titel ‘lekker belangrijk’ kunnen gebruiken, want Nederland heeft er weer een nieuw debacle bij. In een tijd van burgerlijk wantrouwen tegenover de overheid, zijn de ‘Boeven van Balkenende’ finaal over de schreef gegaan. Italië heeft Berlusconi, die pikante feestjes geeft met prostituees, zijn scheiding in de kranten kan lezen en naar verluidt zelfs iets heeft met minderjarige meisjes. In Groot-Brittannië kwam een uitgebreid declaratieschandaal aan het licht, waarbij politici zaken als porno en andere privézaken declareerden, waardoor de belastingbetaler kon opdraaien voor hun pleziertjes.

Maar alles valt hierbij in het niet. Vanochtend kopte de Telegraaf met ‘LAAT ZIEN, KABINET’, waarmee de krant in ieder geval tegemoet komt aan het hoofdlettergebruik van een deel van de reagerende lezers op Telegraaf.nl. De criminele regenten hebben het namelijk opportuun geacht om belastinggeld te verkwisten aan volstrekt nutteloze zaken die niet gerelateerd zijn aan het uitoefenen van het ambt.

De beerput is open, hier komen alle decadente en hedonistische feesten van de bewindslieden. Bubbelbaden met Dom Perignon, vrouwelijk gezelschap in luxe hotelsuites en een arsenaal aan sieraden, allemaal betaald door de belastingbetaler. De Telegraaf somt kort, maar krachtig op hoe verschillende bewindslieden zichzelf gekieteld hebben. Minister Bos maakte het gelijk al heel bont door 200 euro te declareren voor een zonnebril van Ray-Ban. Staatssecretaris Bussemaker vond het nodig om op kosten van de belastingbetaler in het theater te zitten en om ook nog een cadeautje te declareren, terwijl minister Klink een spanningsomvormer kocht voor in de auto.

Maar… dat klinkt allemaal verdacht normaal. Een spanningsomvormer is nuttig om met een laptop te kunnen werken in de dienstauto, toneelbezoek en cadeautjes is representatie en de zonnebril is ontstaan doordat het ministerie geen verzekering afsluit omdat dit financieel ongunstig is. Minister Bos heeft zich dus schuldig gemaakt aan doordacht financieel beleid. Daarmee is hij volstrekt ongeschikt voor het ambt van minister van financiën.

De krant heeft nu inmiddels ook gepoogd om alle creditcarduitgaven openbaar te krijgen, want daarmee wordt volgens de krant blijkbaar pas echt een beerput open getrokken. Bereid je voor op declaraties van hotels die je normaalgesproken op een zakenreis ook zou boeken, nog meer cadeautjes, theaterbezoekjes en overige representatiekosten.

“Ik vind Johnny Depp echt een lekkere man” klinkt het in mijn oor. Hoewel ik angstig hoop dat de vervolgvraag niet gesteld gaat worden, klinkt het direct daarna: “Vind jij dat ook niet?” De vraag is gesteld, de geest is uit de fles.

Nee, dat vind ik niet. Ik vind mannen niet aantrekkelijk, ik val niet op mannen. “Je moet niet zo homofoob doen, je kunt toch best zeggen wat je van hem vindt?” wordt onmiddellijk tegengeworpen, waarop ik weer antwoord dat ik het best een goede acteur vind, maar omdat ik me niet aangetrokken voel door mannen, kan ik niet zeggen dat ik hem aantrekkelijk vind.

“Maar kun je je voorstellen dat vrouwen hem aantrekkelijk vinden?” wordt het nogmaals geprobeerd. Ja, ik kan me best voorstellen dat vrouwen hem aantrekkelijker vinden dan Gollem uit de Lord of the Rings. “Nou, dan kun je toch best zeggen dat Johnny Depp aantrekkelijk is?” klinkt het vervolgens ietwat verontwaardigd. Dat zou ik kunnen doen, ja. Maar dat doe ik niet, want ik vind hem niet aantrekkelijk. Er zijn genoeg mensen die rijstwafels of amandelspijs echt heerlijk vinden, maar ik vind het niet te eten. Ik kan me er iets bij voorstellen dat mensen rijstwafels of amandelspijs lekker vinden, maar dan ga ik toch ook niet zeggen dat amandelspijs lekker is?

Ach, waar maar ik me druk om. Misschien moet ik iets minder lange antwoorden geven. Lekker belangrijk.